Mały Wielki Świat

Dzikie Gęsi

Nie musisz być dobra.
Nie musisz iść na kolanach sto mil przez pustynię, pokutując.
Wystarczy, że pozwolisz zwierzątku swojego ciała kochać, co pokochało.
Mów mi o twojej rozpaczy, ja opowiem moją.
A tymczasem dalej trwa świat.
Dalej słońce  i przezroczyste kamyki deszczu suną przez krajobrazy,
nad łąki i głębokie drzewa,
nad góry i rzeki.
Znów dzikie gęsi, wysoko w czystym błękicie,
lecą z  powrotem do domu.
Kimkolwiek jesteś, choćbyś była bardzo samotna,
świat ofiarowuje się twojej wyobraźni,
woła do ciebie jak dzikie gęsi, cierpko, pobudzająco,
coraz to oznajmiając, gdzie jest twoje miejsce
w rodzinie ziemskich rzeczy.

Tłumaczył: Czesław Miłosz

Odszedł Tadeusz Różewicz ...

Oczyszczenie

Nie wstydźcie się łez
Nie wstydźcie się łez młodości poeci.
Zachwycajcie się księżycem
Nocą księżycową
Czystą miłością i pieniem słowika.
Nie bójcie się wniebowzięcia
Sięgajcie po gwiazdę
Porównujcie oczy do gwiazd.
Wzruszajcie się pierwiosnkiem
Pomarańczowym motylem
Wschodem i zachodem słońca.
Sypcie groch łagodnym gołębiom
Obserwujcie z uśmiechem
Psy kwiaty nosorożce i lokomotywy.
Rozmawiajcie o ideałach
Deklamujcie odę do młodości
Ufajcie obcemu przechodniowi.
Naiwni uwierzycie w piękno
Wzruszeni uwierzycie w człowieka.
Nie wstydźcie się łez
Nie wstydźcie się łez młodzi poeci.

Tadeusz Różewicz

o poranku...



Dzisiaj o poranku, za moim oknem było tak:

... a jeszcze tak niedawno marzyłam o mieszkaniu z widokiem na las (!)
Marzenia się spełniają, pod warunkiem, że zdobędziemy się na odwagę aby po nie sięgnąć.

KIKA

 

 



Z cyklu: Myśli więc jest...

Zajęło mi to trochę, ale zrozumiałam wreszcie.  Nie ma sensu porównywać się do innych. Wydaje się to takie oczywiste, tymczasem każdy z nas ( założę się !) niemalże każdy z nas nieustannie porównuje się do innych i zadaje sobie pytanie jaki ja jestem względem  innych – lepszy czy gorszy? A najczęściej zamiast się zastanawiać, po prostu wyciągamy wnioski.

Ludzie. Najbardziej dziwny i nielogiczny, gatunek jaki żyje na tej ziemi. Wymyśliliśmy filozofię, medycynę, fizykę, nowe technologie, polecieliśmy na księżyc, badamy kosmos i głębiny Ziemi. Zabijamy bez opamiętania, chcemy więcej i więcej, ale nie tego co daje nam szczęście, ale dokładnie tego co nam je odbiera. Szukamy miłości tam gdzie jej nie ma. Kochamy to co miłości nie potrzebuje. Uważamy się za najdoskonalsze i najwspanialsze dzieło Boga, czym usprawiedliwiamy nasze okrucieństwo wobec pozostałego Jego stworzenia.

Spotkałam i poznałam w swoim życiu różnych ludzi, okrutnych i bezwzględnych, oszustów, złodziei, alkoholików, narkomanów, niezwykle utalentowanych i tych którzy uważali, że nie mają nic. Biedaków, bezdomnych, uciekinierów, seksoholików. Poznałam wielu ludzi niezwykle religijnych mających niewiele szacunku do innych. Poznałam też ateistów, szanujących życie swoje i innych. Małomównych mędrców i rozgadanych głupców. Poznałam wielu dobrych, serdecznych, pomocnych, wrażliwych, pracowitych, empatycznych. Ale też zarozumiałych, nieszczerych, wycofanych, nieszczęśliwych. Każdy człowiek, którego spotykam na swojej drodze jest jakiś. Tylko czy to „jakiś” ma jakiekolwiek znaczenie ?

I ja też jestem za pewne „jakaś” dla innych. Zapewne dla każdego jestem inna, czyli żadna.

Gdybym miała zadać jedno jedyne pytanie Panu Bogu zapytałabym kim jestem i po co. Nie jaka jestem wobec innych, ale jaka jestem dla nich.