niedziela, 24 sierpnia 2008

Stan rzeczy wgląda tak: zamiast pisać moją pracę magisterską, wsiadłam dziś rano na rower i pojechałam w świat. A dokładniej- przed siebie. Aby niedziela była niedzielą.
Na złość mojemu wewnętrznemu podpowiadaczowi nie zabrałam aparatu (nie wiedzieć czemu czasem nie słuchamy tego wewnętrznego głosu, to znaczy słuchamy, tylko nie tego co trzeba. Bo są dwa rodzaje: Jeden jest cichy ale bardzo stanowczy, wiemy kiedy ma rację, bo kiedy mówi człowiek czuje coś w rodzaju spokoju, że tak ma być. A jednak jest coś w nas, co go zagłusza i pozwala działać inaczej i to jest właśnie ten Drugi)
Nie zabrałam aparatu, tak też nie uwieczniłam leśnej, świeżo-zielonej drogi, gęstej żółtej łąki przez którą prowadziły mnie białe, gliniane dróżki wysypane piaskiem i kamyczkami, pól wzdłuż których krawędzi rosły wielkie słoneczniki prowadzące na skraj lasu (żółty kolor zdecydowanie przeważa teraz na łąkach), nie mogłam uwiecznić trzech sójek przycupniętych przy leśnej kałuży, torów kolejowych schowanych w łąkowej trawie i w końcu lokomotywy z bardzo długim zapleczem wagonów sunącej po tej żółtej łące. Potem trochę solonego powietrza przy tężni i w drogę do domu.


Słoneczna, żółto-zielona niedziela :)


1 komentarz:

Impeesa pisze...

Powoli uczę się tego jak doceniać piękno bez uwieczniana tego za pomocą aparatu. Niestety, po latach pstrykania na każdym możliwym wyjeździe zatraciłem tę zdolność. A oglądanie piękna, od czasu do czasu, tylko za pomocą własnych oczu ma swoje plusy. Wydaje mi się, że dzięki temu lepiej potrafimy opisać to co zobaczyliśmy, że używamy barwniejszego języka, a naszych słuchaczy zmusza do ćwiczenia wyobraźni i daje większą motywację do odwiedzenia tych miejsc i przeżycia podobnych sytuacji.